KALBİ(M)NDE ÇENTİKLER VAR MI??

Portre çekimleri çok seviyorum,alakasız olabilir :P

O kadar çok öfke,nefret kavramlarıyla kulaklarımızı/yüreklerimizi yorduk ki;  küçük bi dip not olsun ...

 Genç bir adam kendi kalbinin yörenin en güzel kalbi olduğunu ilan etmişti. Onu görenlerde bunu onaylamıştı.Birden kalabalığı tam ortadan yaran yaşlı bir adam genç adama doğru yürüdü ve :

"Neden senin kalbin benim ki kadar güzel değil "dedi.

İşte tam o anda kalabalık ve genç adam,yaşlı adamın kalbine doğru baktılar.

Çok hızlı çarpıyordu, fakat içinde çok fazla yara ve zaten çok az kalan boşluklarda çentikler vardı,onlarında üzeri keskin çentiklerle dolu idi. Yaşlı adamın yaşlı kalbinin çok acı çektiği belli oluyordu

İnsanlar şaşırmıştı,yaşlı adam nasıl bu kalbin en güzel kalp olduğunu söyleyebilirdi.

Genç adam gülerek”şaka ediyor olmalısın” dedi yaşlı adama”

"benim kalbim pürüzsüz mükemmellikte iken seninki gözyaşları ve acılardan oluşmuş yara izleri ile dolu” ...“Doğru” diye yanıt verdi yaşlı adam 

"Senin kalbin mükemmel gözüküyor fakat ben asla yaşlı kalbimi senle değişmem."

O gördüğün her yara benim sevgimi verdiğim bir kişiyi gösteriyor,onlara kalbimin bir parçasını seve seve verdim,onlarda kendilerinden bir parçayı bana verdiler bu yüzden bu parçalar benim verdiğim parçalara bazen tam uymadılar ve üstünde yada köşelerinde pürüzler oldu,fakat ben onların her parçasını tek tek seviyorum ,çünkü onların her biri paylaşılan sevgileri , dostlukları bana hatırlatıyor. Bazen de sevgimin ve dostluklarımın karşılığını alamadım ,o kalbimin içindeki yara dolu boşluklarda bu yüzden ucu kıvrık bıçak gibi ve oldukça da acı verir,fakat hala boşturlar ve başka bir kalplerin de bana sevgi ve dostluklarını verebileceklerini böylece de bu boşlukları doldurabileceklerini gösterir,

ve benim hala o umutla yaşamamı sağlar.

"Şimdi söyle genç adam sence hangi kalp daha güzel ?"

Genç adamın gözleri sevgi gözyaşlarıyla dolmuştu Yaşlı adama doğru yürüdü ve kalbinden genç ve güzel bir parçayı dostça ona doğru verdi.Yaşlı adamı kalbinde hala bir çok boşluk vardı.Yaşlı adam genç adamın cömertçe verdiği kalbi dostlarının olduğu bölüme yerleştirdi,

üzerine çentikler attı ve yerine bir güzel oturttu.

Genç adam kendi kalbine doğru baktı artık eskisi kadar mükemmel ve pürüzsüz değildi ta ki yaşlı adam ona kendi kalbinden eski fakat güzel bir parça verene kadar.

Sonunda genç adam ve oradaki kalabalık gerçek kalbin güzelliğini anlamıştı.

Kalbi güzelleştiren onunla paylaşılan sevgi ve dostluktu.

İçinde sevgi barındırmayan ve taşımayan hiçbir kalp gerçekten güzel olmazdı ……..

Reklam gibi olacak ama "o an"-ı yaşayınca anlıyor İNSAN...

Hayat güzellikleri paylaştıkça,güzelleşir,değerlenir....
Çocuk elindeki iki tane çubuk krakerden birini sana uzatınca.....:)
Sadece madde için değil söylediğim,Efendimiz buyuruyor  ya "Tebessüm Sadakadır"diye,işte öyle bişey.....o an tarifsiz hisler beliriyor,içine sanki hava baloncuğu doluyomuş gibi..:)) 

Allah akledip,anlayıp,hayatında tatbik edenlerden olmamızı nasip etsin....Amin

Selametle..

BU ÇEŞMEDEN MÜSLÜMANLARA SU İÇMEK HARAM

Vaktiyle Bursa’ da bir Müslüman, eski adı “Yahudilik Yolağzı”, bugünkü adı Arap …Şükrü olan muhitte çeşme yaptırmış ve başına bir kitabe eklemiş:

                  

 “Her kula helâl, Müslüman’a haram!..”

Bursa başkent, tabii Osmanlı karışmış, bu nasıl fitnedir diye…
Gitmişler kadıya şikâyete, adam yakalanıp yaka-paça huzûra getirilmiş. “Bu nasıl fitnedir, dîni İslâm, ahâlisi Müslüman olan koca devlette sen kalk, hayrattır, sebildir diye çeşme yap, ama suyunu Müslüman’a yasakla!.. Olacak iş midir, nedir sebebi, aklını mı yitirdin?..” diye çıkışmışlar adama. Adam:

- “Müsaade buyurun, sebebi vardır, lâkin ispat ister, delil şarttır…”dedikçe kadı kızmış:

- “Ne delili, ne ispatı?.. Sen fitne çıkardın, Müslüman ahâlinin huzurunu kaçırdın, katlin vâciptir!” demiş. Demiş ama, bir yandan da merak edermiş:

- “Nedir gerekçen?..” diye sormuş. Adam:

- “Bir tek Sultan’a derim…” diye cevap verince, ortalık yine karışmış. Söz Sultan’a gitmiş, adam yaka paça saraya götürülmüş… Padişah da sinirlenmiş ama, diğer yandan o da meraklanırmış:

- “De bakalım ne diyeceksen. Bu nasıl iştir ki, hem çeşmeyi yaparsın,hem de her kula helâl,Müslüman’a haram yazarsın?..” Adam, başı önünde konuşur:

- “Delilim vardır, lâkin ispat ister.”

- “Ya dediğin gibi sağlam değilse delilin?..”

- “O zaman boynum, hükme kıldan incedir Sultânım…”

- “Eeee?!..”-

“Sultânım, herhangi bir havradan (sinagog) rasgele bir hahamı izahsız yaka-paça tutuklayın, bir hafta tutun. Bakın neler olacak…” Dediği yapılmış adamın. Bütün azınlıklar bir olmuş, başlarında Mûsevîler, “ne oluyor, bu ne zulüm?.. Bizim din adamımıza biz kefiliz, ne gerekirse söyleyin yapalım, o masumdur, gerekirse kefalet ödeyelim…” Çevre ülkelerden bile elçiler gelmiş, elçiler mektup üstüne mektup getirmiş… Bir hafta dolunca, adam:

- “Sultanım, artık bırakmak zamanıdır” demiş. Haham bırakılmış, azınlıklar mutlu, bu sefer Sultan’a teşekkürler, hediyeler

- “Aynı işi herhangi bir kiliseden herhangi bir papaz için yaptırınız Sultanım” demiş. Aynı şekilde bir papaz derdest edilip yaka-paça alınmış Pazar ayininden ve aynı tepkiler artarak devam etmiş. Haftası dolunca da serbest bırakılmış. Mutluluk ve sevinç gösterileri daha bir fazlalaşmış, teşekkürler, şükranlar… din adamlarına kavuşmanın mutluluğuyla daha bir sarılmışlar birbirlerine… Sultan:

- “Bitti mi?..” demiş adama.

- “Sultânım son bir iş kaldı, sonra hüküm zamanıdır izninizle” demiş.

- “Şimdi nedir isteğin?..”

- “Efendim, pâyitahtımız Bursa’nın en sevilen, âlimini alınız minberinden…” Adamın dediğini yapmışlar, Ulucâmi imamını Cuma hutbesinin ortasında almışlar, yaka-paça götürmüşler…Ve . Bir ALLAH’ın kulu çıkıp da, “ne oluyor, siz ne yapıyorsunuz?.. Hiç olmazsa vaazı bitene kadar bekleseydiniz”, gibi tek bir kelâm etmemiş, imamın peşinden giden, arayan-soran olmamış… Geçmiş bir hafta, “Nerde imam” diye gelen-giden yok!.Halk hâlinden memnun, başlamış bir dedikodu, o geçen hafta tutuklanan koca âlim için:

- “Biz de onu adam bilmiş, hoca bellemiştik…”

- “Kim bilir ne suç etti de tevkif edildi!..”

- “Vah vaah!.. Acırım arkasında kıldığım namazlara…”

- “Sorma, sorma…”

Padişah, kadı ve adam izliyorlarmış olup-bitenleri. Sonunda Padişah çeşmeyi yaptırana sormuş:

- “Eee, ne olacak şimdi?.. Adam:

- “Bırakma zamanıdır. Bir de özür dileyip helâllik almak lâzımdır hocadan.” “Haklısın” demiş padişah, denilenin yapılması için emir buyurmuş ve adama dönmüş. Adam başı önünde konuşmuş:

- “Ey büyük Sultânım, siz irade buyurunuz lütfen, böyle Müslümanlara su helâl edilir mi?..”

Sultan acı acı tebessüm etmiş:

- “Hava bile haram, hava bile!..” demiş…

(Kaynak:http://derdihakikat.wordpress.com)

Mesele yeterince açık mı ?? 

Allah sonumuzu hayr etsin...

1 İp,YA HESAP?

Bir ayakkabı alırken,ikincisine göz gezdiren,ona uygun kıyafet,çanta,örtü,çorap,terlik,v.s v.s almaya çalıştığımız,kenarına köşesine bişiler iliştirdiğimiz günümüzde bakalım bizim iş nereye gidecek.....!
Allah sonumuzu hayr etsin,gözümüzü dünyalıklardan geri çeksin .....
MESELE BU YA,Günlerden bir gün;

Zenginin biri ölümden ve kabirdeki yalnızlıktan çok korkuyormuş. "Öldüğüm geceyi kim kabre girerek sabaha kadar benimle geçirirse servetimin yarısını ona bağışlıyorum" diye vasiyet etmiş. Öldüğünde "Kim birlikte kabre girip sabahlamak ister?" diye araştırmışlar. Kimse çıkmamış. 

Nihayet bir hamal,
-Benim sadece bir ipim var, kaybedecek bir şeyim yok. Sabaha kadar durursam zengin olurum." diye düşünerek kabul etmiş.

Vefat eden zengin ile birlikte defnetmişler. Sorgu sual melekleri gelmiş. Bakmışlar kabirde bir ölü, bir canlı var. "Nasıl olsa bu ölü elimizde... Biz şu canlı olandan başlayalım" demişler ve hamalı sorgulamaya başlamışlar.

-O ip kimin? Nereden aldın? Niye aldın? Nasıl aldın? Nerelerde kullandın?"

Sabaha kadar sorgu sual devam etmiş, adamın hesabı bitmemiş. Sabahleyin kabirden çıkmış.

- Tamam, servetin yarısı senin, demişler.

- Aman, demiş hamal, istemem, kalsın. Ben, sabaha kadar bir ipin hesabını veremedim. O kadar servetin hesabını nasıl veririm?

:))

Şimdi kendi muhasebemizi yapma zamanı,bakalım bizim heybemizde ne var yanımızda götüreceğimiz ve hesabını vere(meye)ceğimiz....

Çok severim bu parçayı,insanın kafasına vurur bazı şeyleri.....Dünyada ölümden başkası yalannnn..
Selametle...

ŞEYTAN GÖZLERİMİZDEN ÖPÜYOR MU?

?
– Şeytan kimin gözlerinden öper?
merak ettiniz dimi:
Yoksa şeytan hangi hayırlı işten memnun olur ki, tutsun da iyi hal ve hayat üzere olan birinin gözlerinden öpsün, takdir ve tebrikte bulunsun.
Evet, bu değerlendirme doğrudur.
Şeytan gerçekten de birinin gözlerinden öpüyorsa o kimse hayatını ve kendini iyi düşünmeli, yaşayışına şöyle bir çeki düzen vermelidir. Zira şeytanın gözlerinden öptüğü insana melek yaklaşmıyor, melek tebrik etmiyor, meleğin yaklaşacağı bir hayat yaşamıyor demektir.
Şöyle bir nefs muhasebesi mi yapalım? Ne halde, ne durumdayız kendimizi bir gözden mi geçirelim?
Sakın şeytan bize de muhabbet duyuyor, bizim de gözlerimizden öpmeye niyetleniyor olmasın!
Bugün ben bir soru soracağım sizlere. Bakalım cevabını rahatça verebilecek misiniz, yoksa başınızı öne eğip düşünecek misiniz?
 – Şeytan birinin gözlerinden öperse o kimsenin işi kötü demektir. Çünkü şeytanın gözlerinden öptüğü kimse şeytanı memnun edecek hayat yaşıyor, işler yapıyor da ondan dolayı şeytan gözlerinden öpüyordur.

Sözü daha fazla uzatmadan şeytanın gözlerinden öptüğü kimseye bakalım isterseniz.
Ama bunu ben söylemeyeyim.
Zira benim söylediğimin fazla inandırıcı ve bağlayıcı yanı olmayabilir.
Buyurun, Efendimiz (sas)in hadisinden inceleyelim konuyu.
Ne buyuruyor Efendimiz Hazretleri bakın:
– Kimin yaşı ilerlediği halde ameli gerilerse şeytan o kimsenin gözlerinden öper!
Evet, şeytanın gözlerinden öptüğü insan işte bu insandır.
– Yaşı ilerlediği halde ameli, ibadeti, iyi hali ilerlemeyen insan!
Şeytan bu kimseden öylesine memnun ve mutlu oluyor ki, eğilip gözlerinden öpme derecesinde yakınlık duyuyor, sen benimle arkadaşsın, yaşın ilerlediği halde amelin ilerlemiyor, gittikçe ibadetsiz, amelsiz hale geliyor, sanki benim gibi oluyorsun diye medihte bulunuyor.

Hadisin devamında şu ilave de vardır:
– Yaşı kırkı geçtiği halde hayrı şerrini geçmeyen, hâlâ hayrı az, şerri çok olan insanın da gözlerinden öper şeytan!

Demek ki insanın hayrı gittikçe çoğalmalı, şerri de azalmalı ki, hayatından kâr ediyor, ziyanından kurtuluyor sayılsın, gidiş iyiye doğru diye düşünülsün.
Yaşı kırkı geçen adamın hâlâ hayrı az; ama şerri devam ediyorsa Allah (cc) yardım eylesin o ilerleyen yaş sahibine. Hesabını vereceği bir hayatın sonuna doğru ilerlediği halde hazırlığında bir ilerleme olmuyor.
Çünkü her geçen gün hayırlı işleri çoğalacağına yerinde sayıyor, şerli işleri çoğalıyor, öbür tarafa kötü hazırlıklarla gidiyor demektir. Böylesine bir gidiş hayra alamet değildir.

Bundan dolayı Efendimiz Hazretleri hatırlatma yapıyor, yaş ilerledikçe amel gerilemesin, hayırlar azalmasın, şerler devam etmesin, buyuruyor.
Yani ilerleyen yaşla eşit şekilde amel de, iyilikler de ilerleyerek devam etsin, her geçen gün güzelliklerde çoğalmalar olsun. Böylece hayat hedefini bulsun, gayesine ersin.

Ne dersiniz, iğneyi başkasına çuvaldızı kendimize mi yöneltelim?

Kaynak:islamisite.wordpress

"Her geçen gün ömürden bir pay"

ŞEYTAN MI SUÇLU-NEFİS Mİ

     Günlerden bir gün şeytanın yolu bir köye düşmüş.

Keyfi yerinde olan şeytan,sırtını bir ağaca dayamış ve buzağısı

kazığa bağlı olan,ineğini sağan genç bir kadını uzaktan izlemiş

Şeytan kadını epeyce izledikten sonra yerinden kalkıp kazığa bağlı buzağının ipini biraz gevşetmiş.

Buzağı bu az ötede annesinin sütünün kovaya sağılmasını aç karnına izlemeye daha fazla dayanamamış.

Debelenmiş ve boynundaki ip çözülmüş.Koşarak annesini emmeye giden buzağı süt kovasını devirmiş.Sağdığı süt ziyan olunca;genç kadın eline geçirdiği odun parçasını buzağıya fırlatmış ve yavru yere yığılmış.

Yavrusunu yerde gören inek de kadını bir tekmeyle yere serip öldürmüş.Uzaktan geçen kayınpederi ineğin gelinini öldürdüğünü  görüp ineği tüfekle vurmuş.Silah sesini duyan kadının  kocası;karısını yerde cansız yatar,babasını da elinde tüfekle görünce silahını çekip babasını vurmuş.Kısa bir süre sonra gerçeği öğrenen adam bu kadar acıya dayanamayıp intihar etmiş.Bütün bu olayları bir kenardan izleyen şeytan:

"BU FELAKETİ DE BANA YÜKLERLER,BUZAĞININ İPİNİ GEVŞETMEKTEN BAŞKA BEN NE YAPTIM ŞİMDİ"demiş....

Bu işin misali tabi....

Nerden ve nasıl baktığımız,bu kadar önemli aslında....Çoğu zaman sorup öğrenmek yerine,suizanda bulunup yanlışın peşinden felakete sürükleniyoruz....Araştırmak,gerçeği öğrenmek yerine,yalana daha çok değer veriyoruz....

Ve yaşamımızda kayıplar içinde bulurken kendimizi,"niye böyle oldu" sorusunu sormak bile gelmiyor aklımıza....

Mesela hangimiz arkamızda söylenen bir söz için söyleyenle muhattab olup soruyoruz"neden"diye...

ya da hangimiz,karşımızdaki kişi haksızken,susup açıklama yapmasına müsade ediyoruz?

öyle ya da böyle.....

Selametle..

Bağ Allah'ın,ya Kaplumbağalar..?

  Çalışma günlerinin yorgunluğunu, şehir dışındaki yazlık evimizde gidermeye çalışırdım. Bahçemizin alt kısmındaki üzüm bağında bir kaç saat gezinmek, bana bütün yorgunluğumu unuttururdu. Çoğu zaman yanıma küçük oğlumu da alır ve ona tabiatı sevdirmeyi çalışırdım. Bacaksız'ın durmadan sorduğu sorulardan bazen çok sıkılırdım. Fakat bu arada çok şey öğrendiğinin de farkındaydım. İkide birde bana bir şey gösterir ve:

-Baba, bu kimin? diye sorardı. Eğer meşgulsem,kısaca:

-Allah'ın, diye cevap verirdim. Ama bize vermiş, biz kullanıyoruz. O gün, yazlıkta bağda yine oğlumla beraberdim. Yere değen üzüm salkımlarını, dallardan kestiğim çatallara dayatarak yukarı kaldırıyor ve böylelikle çürümelerini önlemeye çalışıyordum. 

Birden yanımdaki asmada bulunan üzümlerin parçalandığını ve birçoğunun salkımlarından sıyrılarak yere dökülmüş olduğunu gördüm. Canım fena halde sıkılmış ve söylenmeye başlamıştım. Adeta bağırarak:

-Bunları yapanı bir elime geçirsem derisini yüzeceğim, diyordum. Aniden biraz ilerideki asmanın dibinde duran iki kaplumbağayı farkettim. Bunlar, aradığım suçlular olmalıydı. Çünkü aynı şeyi bu sefer o asmalarda yapıyorlardı. Yanlarına giderek:

- Bağımın altını üstüne getirdiniz dedim, dedim. Ben de size aynı şeyi yapacağım. Ve kaplumbağaları kaldırarak oğlumun şaşkın bakışları arasında ters çevirdim. Esasında bilimsel bir cinayet planlıyordum. Çünkü bu durumda hiçbir şey yapamayacaklarını ve birkaç gün içinde öleceklerini çok iyi biliyordum. Aradan bir hafta geçtikten sonra, tekrar oğlumun soru yağmuruna tutuldum. Yanıma gelerek:

-Baba, dedi.

- Bizim yazlıktaki bağ kimin? Daha öncekiler gibi:

-Allah'ın, diye cevap verdim. Ama biz kullanıyoruz.

-Peki, dedi. Ya o ters çevirdiğimiz kaplumbağalar? 

Hiçbir şey söyleyemedim. Çünkü aklından ne geçtiğini tahmin etmiş ve yaptığım hatanın büyüklüğünü anlamıştım. Hemen giyinerek dışarı çıktım ve arabama atlayarak yazlıktaki bağımıza geldim. Kaplumbağaların cesedini kaldıracak ve onları bağın en güzel yerine gömerek kendimi affettirecektim. Arabadan iner inmez hızlı adımlarla onları bıraktığım yere doğru ilerledim. Henüz uzakta olmama rağmen kaplumbağaları görebiliyor ve küçük bir kuşun ikisinin arasında gidip geldiğini fark ediyordum. Kuş, onların çürümeye yüz tutmuş olan vücutlarından nasipleniyor olmalıydı. Biraz daha yaklaşarak ne yaptığını anlamaya çalıştım. Aman Allah'ım hayal mi görüyordum? Kuş, en yakınında bulunan asmalara konuyor ve gagasıyla kopardığı üzüm tanelerini kaplumbağalara yediriyordu. Evet evet, kaplumbağalar yaşıyordu. Hem de yattıkları yerde beslenerek. Kuşu bir dadı gibi o hayvanların yardımına koşturan kudret karşısında ürperdiğimi hissediyor ve kaplumbağalar ölmediği için Allah'a şükrediyordum. Büyük bir sevinçle yanlarına koştum. Kuş korkarak kaçmış, kaplumbağalar ise beni görünce kafalarını kabuklarından içeriye çekmişlerdi. Onları hemen düzelterek eski hallerine getirdim ve çalıların arasından kaybolana kadar arkalarından baktım. Eve döndüğümde, oğlum beni kapıda karşılayarak:

-Baba, dedi. Kaplumbağaların kimin olduğunu söylemedin. Başını okşayarak:

-Onlar da Allah'ın yavrum, dedim. Allah'ın. Sakın ha şüphen olmasın...

Biz kimiz?
Neyiz,neciyiz?
Nedir haddimiz?

Velhasıl iyi düşünüp,iyi karar vermemiz lazım,İyi bir son istiyorsak..!
Selametle..

HEYBEMİZDE NE VAR

NELER YAŞADIK

Size isabet eden her musibet, (ancak) ellerinizin kazanmakta olduğu dolayısıyledir. (Halbuki Allah, yaptıklarınızın) çoğunu da affetmektedir.(ŞURA/30)

BORCUM VARDI
Oldukça yaşlı bir adam, kendisi gibi kamburlaşmış yere yanaşmış bir ağacın altında ağlıyordu.

Biraz önce irikıyım bir genç yanına sokulmuş ve kendisinden içki parası istedikten sonra
bir de tokat atmıştı. Yaşlı adamı yere yıkıldığını görenler, hemen yardımına koşup:

-Geçmiş olsun dede. O serseri ne istedi ki senden?

Adamcağız, bir şey olmamış gibi toparlanmaya çalışırken:

-Eski bir borcum vardi, onu istedi. Yapması gerekeni yaptı sadece. diye mırıldandı..

Çevresindekiler , ihtiyar adamı yerden kaldırdıktan sonra eline bastonunu tutuşturup
aceleyle islerine koşuştular. Herkes ayrıldığında, hadiseyi başından beri görmüş olan
bir delikanlı onun koluna girerek:

-Çok fazla hırpalandınız.
Ağacın gölgesinde biraz oturalım mi? diye sordu. Yaşlı adam, yorgun bakışlarını yukarıya yöneltip:

-Benim bu ağacın altında dinlenmeye hakkım yok yavrum,
ve ölünceye kadar da olmayacak. diye yanıt verdi.

Delikanlı, söylenenden birşey anlamamıştı. Meraklı gözlerle kendisine bakarken,
onun tekrar hıçkırıklara boğulduğunu farketti.

Yaşlı adam; iniltiye benzeyen bir sesle:

-Elli yıl kadar öncesiydi. diye devam etti.
Rahmetli babamı, sigara parası almak için iste bu ağacın
altında azarlamıştım. Yani biraz önce evlâdımın beni dövdüğü yerde.

Delikanlı ne diyeceğini bilemedi. Ve simdi biraz daha bitkin görünen ihtiyarın sakinleşmesini
bekledikten sonra, onu arabayla evine bırakmayı teklif etti.
Adam, titrek adımlarla yoluna koyulurken:

-Evim oldukça uzaklarda yavrum. Ama ben yürüyerek gitmeliyim oraya.
Babamın da onu azarladıktan sonra, üzüntüsünden yayan döndüğü gibi.
Hem şehir dışındaki kabristana uğrayıp bir Yâsin´le öpeceğim ellerinden..

Rab'bim bizi rızası olmayan herşeyden uzaklaştırıp,kendisine yakın eylesin...(amin)

Selametle....

AŞK LEYLA'YA MI,MEVLA'YA MI

Güzel hikayelerden biri daha,çok keyif aldım okurken...:)

Gülçiçek…

Zamanında bir kız sevmiştim. Hala seviyorum. Adı Gülçiçek. Çok güzel biriydi.
Dinine düşkündü, dinde sürünüyordu adeta. Başörtülü bir kızdı.
Karşı apatmanda oturuyordu ve balkonları, bizim camın en köşesinden biraz da olsa görünüyordu.
Her akşam, gölge gelince balkonda kitap okurdu. Saatlerce… 
Bazen Kur’an okuduğuna da şahittim.
Değişiyordu elindeki kitaplar. Sesi de çok güzeldi.
Çok’u ve güzel’i sadece Gülçiçek için yan yana kullanabilirdim.
Bir gün,cesaretimi toplayıp karşısına çıktım. Bakkaldan eve dönüyordu.
Elinde poşetler. Centilmenlik yapıp alayım dedim, yardımcı olayım, izin vermedi.
“Sizinle konuşmak istiyorum” dedim. “Sadece on dakika, biraz, lütfen…”
Başı öne eğikti. Yüzüme bakmıyordu. Gözlerinin gözlerime dokunduğunu hiç görmedim.
Hiç hissemedim nasıl bir titreme hali olduğunu.
“Ne amaçla?” dedi.
“Size aşığım” dedim, çıkıverdi ağzımdan. Belki biraz daha ağırdan almalıydım.
Hoşlandım desem belki de olacaktı bu iş. Aşığım deyince korktu tabi.
“Sizinle konuşmam caiz değil” dedi. “Lütfen, çekilin önümden…”
“Caiz mi? O ne demek?”
“Ve, ek olarak, bu soruyu sorduğunuz için bile aşkınıza karşılık vermem…”
“?”
Gitti…Yine uzaklardan seyretmeye tahammül edecektim.
Gitti.
Gitti.
Ne de güzeldi gidişi…
Acaba ne kastetmişti? Caiz ne demek harbi? Başörtülü bir kıza tutulduysan, Kur’an’ı hatim etmelisin oğlum! Farklı bir dilden konuşuyoruz…
Ertesi gün, sokaktan taşınacağını öğrendim. Ailesiyle birlikte Yalova’ya yerleşiyorlarmış. Emekli olmuş babası.
Daha sakin bir şehirde,daha sakin bir hayat düşlüyormuş. Üzüntüden öldüm sandım.
Bıçağı alıp tenime değdirince hala nefes aldığımı anlamam uzun sürmedi.
Annem görünce intihar ediyorum sanıp ağladı ama ben ona sarılıp teselliye başladım hemen. Yanlış anlaşılmaya mahal yok.
Gitti.
Göremeyeceğim bir daha onu…
Gitti.
Onunla evlenemeyeceğim…
Gitti.
Ya unutursam?
Merakım içimi deşti. İnternetin başına geçtim ve caiz ne demek onu araştırdım.
“Caiz, genel olarak ruhsat verilmiştir, günah değildir manasındadır. Fakat, caiz denilen şeyi yapmamak daha iyidir.”
Bizim onunla konuşmamız günah mı yani?
Günler geçti, araştırmalarım sonunda kalbimi ALLAH sevgisi kapladı. Bir ayetin ortasına düştüm ve kendimi oradan kurtarmak istemedim.
“Kalpler ALLAH’ ı (c.c.) Anmakla Mutmain Olur // Ra`d Sûresi 28. “
Sureler ezberledim.
Abdest almayı öğrendim.
Namaz kıldım.
Kur’an okudum.
Gülümsedim.
Sadaka dağıttım.
Her şey çok hızlı ilerliyordu. Anladım ki, ALLAH’ın yolunda bekleme yoktu…
Aylar sonra, bir camiden çıkarken, Gülçiçek’e rastladım. Ayaklarım titredi. Durdum.
“ALLAH” dedim…
İçimden onlarca kez “ALLAH” dedim… Kaç saniyede bir ALLAH denilebiliyordu?
Ona bakmamalıydım. Göz zinası, İslam’da haramdı. Ayaklarımla temas kurdum ve yürüyüp evimin yolunu tuttum…
Akşam annem geldi ve beni görücü usulü bir kızla tanıştırmak istediğini söyledi.
Onunla evlenirsem, çok iyi bir yuvam olurmuş. Ahlaklı, güzel ve şefkatli bir eş…
Gülçiçek’i unutmanın sağlıklı bir yöntemiydi belki de. Tamam dedim, olsun. Kabul…
Odadan içeri girdim, mavi bir elbise içinde,başörtülü bir kız arkası dönük duruyordu.
“Selamun Aleykum…” dedim.
“Aleykum Selam” dedi
ve
yüzünü bana çevirdi…
“Artık caiz.” dedi.

Ve tebessüm belirdi,gayriihtiyari....
..................................Amin

İBRETLİK BİR HİKAYE

Ali Yıldırım Hoca şöyle anlatıyor: 

“Bir gün öğlen namazını kıldıktan sonra camiye kravatlı bir adam geldi; ‘Kadın cenazemiz var, buradan kaldıracağız, ikindi vakti bir sala verir misiniz?’ dedi. ‘Tabi’ dedim. İkindi vakti oldu, cenazeyi getirdiler.
 O zamanlar böyle cenaze arabaları yoktu. Ortaköy mezarlığına omuzlarımızda götürdük. Cenazeyi gömdük, herkes taziyede bulundu, gitti. Bir ben, bir o kravatlı adam, iki de mezar işçisi orada kaldık. Euzü besmele çektim, dua okuyacaktım, yer bir sallandı böyle!..
 Ben gencecik imamdım, ayakta duramayıp düşecektim neredeyse… Sonra kabrin içinden acı bir ses çıktı. Sanki etlerini koparıyorlar, öyle bir acı sesti.Cenaze sahibi adam dedi ki; ‘Bu sallantı zelzele olabilir, peki bu ses ne oluyor?’ Sonra da; ‘Biz bunu morgdan aldık, acaba bayıldı da öldü diye getirdik mi?’ dedi.
 İşçilere mezarı açmalarını söyledi. ‘Açamayız’ dediler. ‘Ancak savcılıktan izin kâğıdı olursa açabiliriz’ dediler.
 Adam ‘Evladım ben hakimim, bütün sorumluluğu üstüme alıyorum, aç bakalım’ dedi. Mezarı açtılar.
 Baş tarafını açtık, bir de ne görelim, yüzü simsiyah kömür gibi olmuş. Saç filan kalmamış, kömür kesmiş. 
Adam hayretler içinde benim yüzüme baktı. Ben de ‘Bu kadın ne günah işlemiş? Bu herkese olmaz, kesin çok büyük bir şirk var bu işin içinde’ dedim. 
Adam bana dedi ki: ‘Bizim hanım ben hâkim olduğum için saçını kapamazdı, açık gezerdi. Ben emekli olunca ona başını kapa demiştim. O da bana: ‘Müslümanlık baş kapamayla oluyorsa böyle Müslümanlık olmaz olsun’ demişti.”

Ömer Nasuhi Bilmen “Ramazan’da anlat” dedi“Bu olaydan sonra Süleymaniye’ye İstanbul Müftüsü Ömer Nasuhi Bilmen Efendi’nin yanına gidip ona bu olayı anlattım. Bana ‘molla’ derdi o da… ‘Molla, Ramazan’da kızlarımıza anlat bu olayı, ibret alsınlar’ dedi. Ben de bunu her yerde anlatıyorum. Tabi ben kimsenin örtüsüne karışamam. Ben de o salahiyet yok. Ben sadece başımdan geçen bu hadiseyi anlatıyorum. İsteyen ibret alsın, isteyen almasın. Ama kimsenin bunda kuşkusu olmasın, bunu aynen böylece yaşadım… Ben o vaziyeti gördüm, bir de şimdiki sokaklardaki hali görüyorum, ‘Ne olacak bu milletin hali diye’ üzülüyorum.”

Hepimizin gideceği yer belliyken bu kadar artistliğimiz kime bilmiyorum....):

Allah sonumuzu hayr etsin...

DUA

Bir yolcu gemisi yolculuk esnasında kopan bir fırtınada batar ve içindekilerden sadece iki adam küçük ve ıssız bir adaya yüzmeyi başarırlar. Ne yapacaklarını bilemeyen bu iki kazazede Tanrı’ya yalvarmaktan başka çarelerinin olmadığına karar verirler. Fakat kimin duasının daha güçlü olduğunu anlamak için adayı ikiye bölmeye karar verirler ve adada karşılıklı olarak yaşamaya başlarlar.

İlk diledikleri şey yiyecektir. Ertesi sabah, birinci adam kendi tarafında dalları meyve dolu bir ağaç bulur ve ağacın meyvelerinden yer. Diğer adamın alanı ise hala çoraktır!
Bir hafta sonra, birinci adam yalnız olduğu için kendisine bir eş diler. Ertesi gün bir kadın yüzerek birinci adamın tarafına gelir. Diğer tarafta yine hiçbir şey yoktur!
Hemen sonra birinci adam bir ev, giysiler ve daha fazla yiyecek diler. Sihirli bir değnek değmişçesine tüm istedikleri kendisine verilir. Fakat ikinci adam hala hiçbir şeye sahip olamamıştır!

En sonunda birinci adam bir gemi diler böylece karısıyla birlikte adayı terk edebilecektir. Sabahleyin kendi tarafına demirlenmiş bir gemi bulur. Birinci adam karısıyla birlikte gemiye biner ve ikinci adamı adada bırakmaya karar verir. Onun hiç bir dileği gerçekleşmediği için Tanrı’nın nimetlerine layık biri olmadığını düşünür.
Gemi kalkmak üzereyken birinci adam cennetten yankılanan bir ses duyar, “Neden arkadaşını adada bırakıyorsun?”

“Bana gönderilen nimetler sadece bana aittir çünkü onlar için ben dua ettim,” diye cevap verir birinci adam. “Onun duaları kabul edilmedi o yüzden o hiçbir şeyi hak etmiyor.”

“Yanılıyorsun!” diye azarlar ses birinci adamı. “Onun sadece tek bir dileği vardı ve kabul ettim. Eğer etmeseydim sen gönderdiğim nimetlerin hiç birine sahip olamazdın.”
“Allah’ım ne olur söyle bana” dedi birinci adam, “Ne diledi de ona minnettar olmam gerekiyor?”

“Senin tüm dileklerinin gerçek olmasını diledi.”

Hepimizin bilmesi gerekir ki; Bize gönderilen nimetler sadece bizim dualarımızın sonucunda değil bizim için dua edenler sayesinde de gerçekleşir.
Bu göz ardı edilemeyecek kadar güzel bir hikâye...
Benim bugün sizin için duam, tüm dualarınızın gerçekleşmesidir. Rahmet üzerinizde olsun.

“Başkası için yaptığınız şeyler kendiniz için yaptıklarınızdan daha önemlidir.”

Selametle..

HOŞGELDİN İKİNCİ YUSUF'UM

Yusuf'un Sevgi'si

Yusuf ailesinin tek çocuğuydu... Annesi babası Onu en iyi şekilde yetiştirmeye gayret ediyorlardı... İmam-Hatip öğrencisiydi Yusuf... Yusuf'un uzaktan uzağa sevdiği bir kız vardı... Sevgi... Sevgi sınıfın en ağırbaşlı kızıydı.. Başı hep önündeydi... Teneffüs aralarında evden getirdiği kitaplarını okurdu hep... Yusuf derste gizli gizli bakardı Ona... O ise Yusuf'a hiç karşı lık vermezdi.. Görmezdi bile Yusuf'un Ona ilgisini... Oysa ki sınıfın değil okul un en yakışıklı çocuğuydu Yusuf... Kızlar onunla arkadaş olmak için can atardı.. Ama O dinine düşkün biri olduğundan zinaya düşme korkusundan uzak dururdu onlardan... Ama ne yaptı ise Sevgi'den uzak duramıyordu... Evet göz zinasıydı bu yaptığı.. Ama elinde değildi, nefsine yenik düşüyordu... Birgün cesaretini toplayıp kıza açılmayı düşündü... Herkesin bir sevgilisi vardı.. Kendisinin de olmalıydı... Diğerlerinden neyi eksikti ki... Arapça dersindelerdi.. Ders bitiminde Sevgi'ye duygularını açıklayacaktı Yusuf... Bir ara kitabının arasındaki bir kağıt gözüne ilişti... Bir hadis yazılıydı: "Aşkını gizleyip iffetini muhafaza ederek sabredenin günahlarını ALLAH affedip cennetine koyar.." [İbn Asakir] Nerden gelmişti ki bu kağıt.. Sanki biri Yusuf'un içini okumuştu.. Kafası karıştı... Hem arapça hem türkçe yazıyordu hadis.. Derinlere dalmıştı hadisi okuyunca.. Vazgeçti Sevgi'yle konuşmaktan... Ertesi gün.. Yine arapça dersinde Yusuf nefsiyle mücadele halinde.. Söylemeli içindekileri.. Yine bir kağıt ilişti gözüne.. Yine bir hadis: "Ümmetimin üstün olanları aşk belasına düşünce iffetini koruyanlardır.." [ Deylemi ] Artık anlamıştı.. Birisi yazıp koyuyordu.. Ama kim..? O sırada öğretmenle gözgöze geldi.. Öğretmen gülümsedi... Yusuf başını önüne eğdi.. Öğretmen koymuş olmalıydı.. Defalarca Yusuf'un Sevgi'ye baktığına şahit olmuştu çünkü.. Hem yazı da öğretmenin yazısıydı.. Utandı Yusuf ve vazgeçti Sevgi'ye açılmaktan... Bir hafta sonra... Sınıf bir dedikodu ile çalkalanıyor.. "Sevgi'nin birlikte okula geldiği çocuğu gördünüz mü? Ne yere bakan yürek yakanmış.. Sevgilisi varmış".. Yusuf beyninden vurulmuşa dönmüştü... Anladı ki Sevgi'den Ona yar olmayacaktı.. Hayalleri suya düşmüştü.. Sevgi'den vazgeçmeliydi... Ertesi gün kitabının arasındaki yine bir not buldu Yusuf.. Bu defa ayet yazılıydı... "Onu işittiğiniz zaman, erkek ve kadın mü'minlerin, kendi vicdanlarında iyi zanda bulunup da "Bu apaçık iftiradır" demeleri gerekmez miydi..?" [ Nur, 12 ] Yusuf'un beyninde şimşekler çakmıştı.. Ne demekti bu.. Sevgi geldi hemen aklına.. Ve dün konuşulanlar..! Okul çıkışı yine aynı erkek Sevgi'yi kapıda bekliyordu... Yusuf ise onları seyrediyordu.. Sevgi tam gence doğru ilerlerken, "Abi biraz bekler misin, kitabımı unuttum sınıfta.." Abi mi..? Demek ki sevgilisi zannettikleri çocuk Sevgi'nin abisiydi... Ayet yankılandı Yusuf'un kulaklarında... Suizan yapıp da işlediği günaha tövbe etti içinden... Sonraki günlerde Yusuf arasıra kitabının arasında hadis ve ayetler bulmuştu.. Öğretmenine minnettardı... Yanlışa düşmesini engelliyordu her defasında... Bir ay sonra... Sınıfta bir hüzün vardı, Babası Yusuf'u şehir dışında bir medreseye yazdırmış, okuldan almıştı..Yusuf'un okulda geçirdiği son gündü.. Okuldan ayrıldığına değil Sevgi'yi bir daha göremeyecek olmasına üzülüyordu... Henüz ilim öğrenmenin aşk'tan üstün olduğunu kavrayamamıştı.. Çünkü aşk iliklerine kadar işlemişti... Hatta babasına içten içe kızıyordu... Medreseye gitmek de istemiyordu... Herkesle vedalaşmış, Ayrılık zamanı gelmişti.. Kitaplarını çantasına koyarken yine bir not bulmuştu.. Ve bir ayetti bu: "Sizin hayır bildiklerinizde şer, şer bildiklerinizde hayır vardır.. ALLAH bilir siz bilemezsiniz.." [ Bakara / 216 ] Bu ayet kendine getirmişti Yusuf'u... Evet bunda da bir hayır vardı... Başını eğdi ve kimseye göstermediği gözyaşları içinde çıktı sınıftan... Şehirdışındaki yatılı medrese hayatı başlamıştı Yusuf'un... Hocaları ona ilk günden edebinden ve saygısından dolayı hayran kalmıştı.. Herkes Ona geleceğin büyük bir hocası gözüyle bakıyordu... Yusuf'un içi buruktu.. Sevgi'den ayrılmak zor geliyordu Ona... Ama dayanmalıydı.. RABB'inin bir bildiği vardı elbet... 5 yıl sonra... Hocası Yusuf'u yanına çağırmıştı.. -Yusuf! Sen şimdiye kadar gördüğüm en iyi talebemsin... Birkaç aya kadar aramızdan ayrılıp ilim hayatına atılacaksın.. Evlilik çağın geldi de geçiyor.. Bir abimizin kızı var.. Kur'an kursu hocalığı yapıyor.. Onu sana uygun gördük, ne dersin..? Yusuf Sevgi'den başka kimseyi düşünmemişti evlilik için.. Ama o çoktan evlenmişti belki de.. Hem hocalarına karşı boynu kıldan inceydi: -Siz nasıl uygun görürseniz efendim.. Anneme babama söyleyelim.. Anne babanın da rızası alınarak gidildi kız istemeye... Yusuf'un içi kan ağlıyordu.. Evleneceği kişiyi sevemezse Onun hakkına gireceğini düşünüyor ve kahroluyordu... Konuşma ve tanışma faslının ardından sıra kahve ikramına gelmişti... Odaya doğru güzeller güzeli bir kız geldi... Yusuf Sevgi'yi öylesine hayal etmişti ki, gelen kızı Sevgi gibi görüyordu... Hayır, hayır..! Hayal değildi bu.. Sevgi'ydi... -Bu nasıl bir tevafuk ALLAH'ım! dedi.. Demek Sevgi okulu bitirmiş, hoca olmuştu... Yerinde duramaz oldu Yusuf... Kendisine uzatılan kahveyi alırken elleri tir tir titriyordu.. Fincan tabağını kaldırınca küçük bir kağıt gördü altında.. Sevgi'nin gözüne baktı.. Sevgi ise hiç bakmadan "Al" dercesine başını salladı... Kağıdı elinde sımsıkı tutuyordu.. Kahvesini bitirince lavaboya gitmek için izin istedi... Odadan çıkar çıkmaz.. Kağıdı açtı.. Okulda kitabının arasına koyulan yazının aynısı ile yazılmış bir hadis vardı: "Birbirini sevenler için nikah kadar güzel şey görülmemiştir.." [ İbn Mace ] Yusuf şaşkınlık üstüne şaşkınlık yaşıyordu... Meğer o notları yazan Sevgi'ydi.. Yusuf fark etmesin diye hep arapça dersinde ve öğretmenin yazısını taklid ederek yazıyordu... Yusuf hadis'i tekrar okudu "birbirini sevenler" diyordu.. Demek ki Sevgi de Onu seviyordu... Ve yıllar sonra kavuşma zamanları gelmişti... Söz ve nişan'ın ardından düğün günü gelip çatmıştı.. Çok sade bir düğün programı hazırlamışlardı.. Yusuf heyecanından yerinde duramıyor, oradan oraya volta atıyordu.. Bir ara elini cebine attı Yusuf.. Ve yine bir hadis buldu: "Evleniniz, çoğalınız.." [ Beyhaki ] Sevgi'nin bu sürprizleri Yusuf'u Ona daha çok bağlıyordu.. Ve tekrar tekrar aşık oluyordu Yusuf... Artık evlenmişlerdi.. Yusuf evin içinde kendisi için hazırlanmış ayet ve hadisleri bulmaya devam ediyordu.. Evlilikle, kadının kocası-erkeğin karısı üzerinde hakları ile, anne baba hakları ile ilgili ayet hadis yazıp bırakıyordu kenara köşeye.. Ve hep içinde bulundukları durum ile alakalı oluyordu bunlar... 3 ay sonra.. Yusuf talebelerinin yanından gelmişti... Ceketini çıkardı, askıya asacakken bir hadis ilişti yine gözüne: "Evlat kokusu, cennet kokusudur.." [ Taberani ] Bu demek oluyordu ki baba olacaktı.. ALLAAAAH diye bağırdı birden... Sevgi başkaları gibi "Ben hamileyim" demektense, her zaman ki gibi hadisle bildirmişti bunu eşine... Hemen Sevgi'nin yanına koştu ve alnından öptü... Artık çocuğunun annesi olacaktı sevdiği kadın... 1 ay sonra... Yusuf uyandığında başucunda bir not buldu yine... Bir hadis vardı: "Lezzetleri yok eden, ağız tadını bozan, ümitleri kıran ölümü çok anın.." [ İbni Hibban ] Neden yazmıştı ki bunu Sevgi..? Yusuf'un dünya zevkine daldığını mı düşünüyordu acaba.. Mutfakta kahvaltı hazırlayan eşinin yanına gitti... Nedenini sordu.. Başını eğdi Sevgi, üzgündü: -Bu gece rüyamda senin öldüğünü gördüm, ben de bu hadisi yazmak istedim.. -Merak etme, seni geç buldum hemen öyle bırakıp gitmem, dedi Yusuf.. Eşini teselli için kurmuştu o cümleyi.. İçi ürpermişti aslında.. Şaka yapıp ortamı yumuşatmak istedi... Bir hafta sonra... Sevgi kurstaydı.. Yusuf ise kitap okuyordu evde... Birden kalbine bir sancı girdi... Nefesi daraldı... Kalp krizi geçiriyordu Yusuf... Okuduğu kitabın arasındaki kağıdı eline almaya çalıştı.. Ve birkaç saniye içinde canını teslim etmişti meleğe... Sevgi eve geldiğinde Yusuf'un cansız bedenini görünce düşüp bayıldı.. Kendine geldiğinde yaşlı gözlerle yanına gitti... Dokunamıyordu hayat arkadaşına.. Öldüğüne inanmak istemiyordu... O sırada elindeki kağıdı gördü Yusuf'un.. Bir hadis vardı ve altında da bir not: "Çocuğa güzel bir ad koymak, evladın baba üzerindeki hakkıdır.." [ Beyhaki ] Oğlum olursa Yusuf, kızım olursa Fatıma... Anlaşılan o ki, Yusuf ölümle ilgili hadis'i okuduktan sonra ölümün kendisine yakın olduğunu düşünerek bu hadis'i yazmış, kitabının arasına hazır etmişti... Artık Yusuf yoktu.. Sevgi anne babasının tüm ısrarlarına rağmen kayınvalidesi ve kayınbabasının yanında ayrılmadı.. Yusuf onların tek çocuğuydu... Kendisi de onları terketse kimsesiz kalacaklar, acıları daha da artacaktı.. Hem onların torunlarını taşıyordu karnında... 6 ay sonra... Yusuf'un oğlu dünyaya geldi... Tıpkı Yusuf gibi pek güzeldi... Dedesi onu kucağına aldı... Ezanını okudu kulağına... Yaşlı gözlerle ve titrek bir sesle fısıldadı kulağına : Hoşgeldin oğlum... Hoşgeldin torunum... Hoşgeldin ikinci YUSUF'UM... YUSUF'UM... Menzile Eminoğlu / meftun

Bir tokada Lale Bahçesi Feda Edilir mi?

Babanın biri evladının arkadaşlık yaptığı kişilerin gerçek dost olmadığı sürekli oğluna söyler
 ama oğlu onu dinlemez ve karşı çıkar hayır baba onlar benim en iyi dostlarım der.
baba peki der o zaman onların gerçek dostun olup olmadığını test edelim der oğlu nasıl der 
baba git bizim koyunlardan birini kes ve parçala ve sonra parçalarını bi çuvala koy ve gel 
der,.
Oğlu gider babasının dediğini yapar ve getirir.sonra babası derki şimdi bu çuvali al ve o dostlarına götür ben birisini öldürdüm ve bu çuvala koydum diyerek yardım iste der oğlu 
ama baba der baba eğer gerçek dostun olup olmadığını görmek istiyorsan yap der.Oğlu gider dostlarından birisinin kapısını çalar ve ben birisini öldürdüm ve bu çuvala koydum saklamak için bana yardım et der ama dostu hayır git benden uzak dur başımı belaya sokma der ve kovar sonra ikinci bir dostuna gider ama aynı yanıtı alır ve diğerleride aynı tepkiyi verince babasına gelir ve 
-haklıymışsın baba onlar gerçek dostum değilmiş hiçbiri yardım etmek istemedi der,Babası sana söylemiştim der ve sonra derki şimdi felanca yere git felanca kişiyi bul ve benim selamımı söyle sonra aynı şeyi ondan iste der.Oğlu gider adamı bulur babasının selamını söyler ve amca ben birini öldürdüm ve bu çuvalın içine koydum der bana yardımcı olur musunuz der adam gel bakalım diyerken kendi evinin arka bahçesine götürür ve orda bir çukur kazarak çuvalı çukara gömer sonra bütün bahçeye laleler eker ve arka bahçe tam lale bahçesi olur.Oğlan gelir ve babasına olan biteni anlatır baba o adam bana yardım etti çuvalı arka bahçesine gömdü ve sonra tüm bahçeye laleler ekti der.
Babası tamam şimdi yine git ve aynı adamı bul herkesin içinde olmadık hakareti yap ve birde 
tokat at demiş.oğlu şaşırmış ama baba nasıl olur o bize yardım etti ama der babası sen 
dediğimi yap der ve oğlu gider adamı bulur ve herkesin içinde hakaret eder ve bir de adama 
tokat atar.Adam gence şöyle bir bakar ve der ki;

 "Oğlum, babana selam söyle, ben, bir tokada lale bahçesini bozacak adam değilim" der...
.............:)

Allah güzel dostların eksikliklerini vermesin....

Selametle...

Belge Gerek

Hz Peygamber'in (s.a.v) soyundan gelen yoksul bir kadın kızlarıyla birlikte Semerkand şehrine göçmüştü. Şehre yeni geldikleri için kimseyi tanımıyorlardı. Önce bir mescide gidip dinlendiler. 

Anneleri kızlarını mescidde bırakıp yiyecek tedariki için dışarı çıktı. Şehrin valisine başvurdu. Halini ona arz etti. Peygamber soyundan olduğunu söyledi. Kendilerine birgecelik erzak vermesini istedi. Adam yardım etmeye yanaşmadığı gibi kendisinin yoksul olduğuna ve Peygamber soyundan geldiğine dair bir belge getirmesini istedi. Seyyide, yabancı biri olduğunu, şehirde kendisini kimsenin tanımadığını, dolayısıyla belge getiremeyeceğini söyleyince, vali kendisinden yüz çevirdi ve bir şey vermedi.

Bundan sonra kadın bir mecusiye uğradı; durumunu ona anlattı. Mecusi ona inanıp sözlerini doğruladı. Kendileriyle ilgilendi, adamlarından biriyle yiyecek ve eşya gönderdi.Onlara kalacakları bir yer tahsis etti.

Bu vali gece rüyasında kıyametin koptuğunu, Resulullah'ın (s.a.v.) yeşil zümrütten büyük bir köşkün yanı başında Livaü'l Hamd sancağının yanında durduğunu gördü. Bu köşkün kime ait olduğunu sordu. Resulullah (s.a.v), tevhid ehli Müslüman bir kimseye ait olduğunu söyledi. Vali,

''Ben Allah'ın birliğine inanan bir müslümanım!'' dedi.

Resulullah (s.a.v), Allah'ın birliğine inanan müslüman olduğunu ispatlayacak bir belge getir!'' deyince vali şaşkına döndü. Dehşet içinde uyandı.Akşam yaptığından pişman oldu, ağlayıp saçını başını yoldu. Kalkıp o yoksulları aramaya koyuldu. Mecusinin evinde olduklarını öğrenince gidip onları mecusiden istedi, fakat mecusi onları vermedi. Vali;

''Sana bin altın vereyim. Yeter ki onları bana ver'' diye rica edince, mecusi şunları söyledi:

''Ben ve ailem bunların bereketiyle akşam müslüman olduk. Senin bu gece görmüş olduğun rüyanın aynısını bende gördüm.Resulullah (s.a.v) bana,

''Cennetteki bu köşk senin ve ailenindir!'' buyurdu...
Kaynak : Ateşin Yakmadığı aşık, Dilaver Selvi, Semerkand Yayınlar

GENÇ HAFIZ

          Bir genç, hafızlığını tamamlarken her gün sabaha kadar Kur’an’ı hatmeder. Bundan dolayı da sabah derslerine yorgun ve bitkin olarak çıkar. Durumu öğrenen hocası Kur’an’ı bu şekilde okumasını arzu etmediği için bir gün onu karşısına alır ve:... 
-” Evladım! Biliyorsun Kur’an ,indiği gibi okunmalıdır. Bu gece sen Kur’an’ı , karşında ben varmışım gibi oku.”der. Genç gider ve Kuran’ı hocasına okuyormuş gibi okur. 
Sabah huzuruna geldiğinde: 
-”Efendim ,bu gece Kur’an’ı ancak yarısına kadar okuyabildim.”’ der.
 Bunun üzerine hocası: -”Pekela bu gecede Efendimiz’e okuyor gibi oku.” der.
Talebe şaşkınlık ve heyecan içinde Nebiler Serveri’nin huzurunda olduğu düşüncesiyle o gece dikkatli okur.
 Ertesi gün de üstadına Kur’an’ın ancak dörtte birini okuyabildiğini söyler. Üstadı talebesindeki manevi yükselişi görünce: 
-” Bugünde o emin melek Cebrail ‘in Efendimize (sav) tebliğ ettiği anda dinliyor gibi oku .”der.
 Talebesi ertesi gün hocasına gelip: 
-VALLAHi hocam bugün ancak bir
süre okuyabildim.”der.
 Üstadı son adımı atar: -”Şimdi de onu binlerce hicabın verasında bulunan Yüce RABBİMİZ’in huzurunda okuyor gibi oku. Düşün ki O seni dinliyor ve Kur’an’ı senle mukabele ediyor.”
 Talebe ertesi gün gözyaşları içinde üstadına gelir ve şöyle der:
 -Üstadım !Fatihadan başladım ilk ayetleri okudum! ama ”iyyake na’budu ”demeye bir türlü dilim varmadı. 
Çünkü ‘SADECE SANA KULLUK YAPARIM !diyemedim. 

Allah C.C. BİZLERİ KUR’AN OKUYAN,ANLAYAN, YAŞAYAN MÜ’MİNLERDEN EYLESİN inşaAllah…(amin)

Allah'ım bizleri yürekleri güzel,hayatları güzel olan insanların hürmetine sensiz bırakma....amin


Selametle...